| krokuludokus's profileKrokuludokusPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
KrokuludokusOoit een normaal mens ontmoet? En.... beviel het?
March 16 heb je evenHeb je hier van terug?
Nee, zo zout heb ik het nog nooit gegeten.
Telkens als ik je gevonden heb raak ik je kwijt
Als ik denk dat ik je herken, vergeet ik wie je bent
January 15 leven van dag tot dagHoe srtek moet je zijn?
Dat vraag je je wel af als je voor de zoveelste maal een nieuwe uitzaaing ontdekt.
Er gaat wel even wat door je heen. Allerlij gedachtenspinsels en angsten overmannen je gemoedstoestand.
Een man mag niet huilen, maar dat staat je toch nader dan het lachen.
Ook de geruststellende woorden en fylosofische uitspraken als:
"Niemand weet wanner hij dood gaat en doodgaan doen we allemaal", kunnen je dan niet tot bedaren brengen.
Gelukkig ben ik nogal sterken duurt een huilbui niet zo lang. het is meer een motregehuilbuitje.
Even voel je je heel erg alleen staan. Naakt, niet eens in je hempie.
Je belt eens iemand op voor ondersteuming en de bui klaart zienderogen op.
Je schrijft eens wat op een weblog, in de hoop een fijne reaktie te krijgen.
Dat lucht meestal ook wel op.
En dan kom je erachter, alsof je aan je haren getrokken woredt, dat je je eigen leven helemaal zelf opnieuw weer op orde moet krijgen.
Je kunt wel mensen om hulp vragen, maar uiteindelijk ben je het zelf die verder moet.
Je staat op en maakt wat te eten en je neemt je medicijnen.
je stapt onder de douche en je maakt je klaar voor de dag.
En dan komt het moment, waarop je naar je zelf kijkend denkt:
"Mijn god, is dit het?"
Moet ik dat kleine stukje levenspad nu helemaal alleen tot een goed eind brengen?
Radeloos kijk ik om me heen en denk, dat ik nooit meer een lief vrouwtje ontmoet die voor mij zorgen wil en kan.
Af en toe heb ik wel een vrouwtje in huis, maar dat is niet wat ik het liefst zou willen.
Ik moet er maar aan geloven, dat ik niet gezellig ontbijt met een geliefde.
Dat er vele dagen in mijn leven zijn die ik alleen moet doorbrengen en dat ik maar genoegen meot nemen met het naar buiten staren.
Soms vind ik de inspiratie om wat te schrijven. dat moet ik dan niet te lang aaneen doen, anders moet ik het met veel krampen en pijn bezuren. Je energie verdelen heet dat dan.
Andere dagen denk je echt dat het leven geen zin meer heeft.
en soms denk ik wel eens dat ik voor mijn ziekte en scheiding wel erg verwend was.
Is dat het? Ben je verwend , als je een vrouw hebt met wie je je leven delen kunt?
Ben je verwend als je gezond bent en werk hebt?
Ben je verwend als je overal heen kunt gaan en veel vienden hebt?
Of ben ik nu alleen maar aan het klegen, omdat ik een dag aleen ben en niets om handen. Omdat ik niet meer kan werken of veel rpoduktie kan maken met schilderen en tekenen?
Nee ik ben een beetje depressief, gewoon omdat ik alleen in mijn huis zit en daar kan ik slecht tegen. Dat heb je als je altijd veel mensen om je heen gewend bent. Als je gewend bent altijd op stap te kunnen gaan en dat nu niet meer kunt.
Ja dan moet je sterk zijn.
Dan moet je tegen jezelf zeggen:
Het leven is zo rot nog niet, zolang je hierover nog kunt nadenken.
Er zijn mensen die het zich niet eens kunnen veroorloven om over de zin van hun bestaan na te denken. En ik maar zeuren, dat ik een dag alleen moet doorbrengen. Want dat is het tenslotte.
Als je van dag tot dag leeft en je je geen zorgen maakt over de dag van morgen.
Een dag alleen. Een dag met jezelf.
Dan hoef je niet sterk te zijn, om erachter te komen dat het er allemaal niet zo toe doet. Alleen of met z'n twee, of met tienen het maakt geen verschil. Je neemt je beslissingen vanuit je eigen hart en met je eigen ziel. je lost je problemen zelf op, je maakt je eigen boterham. En over het doel van het leven hoef je niet na te denken.
Je eet en doet wat er in je op komt. Je kent je beperkingen en doet wat je kunt en je gaat weer slapen. Net als iedereen. October 02 Ode aan Rory
Een miljoen km van je vandaan en toch ben je zo dichtbij mijn vriend de whiskeyfles Ik heb alles achter mij gelaten maar jij bent er steeds mijn vriend de whiskeyfles mijn tranen zijn opgedroogd de rivier is droog gelegd maar jij lest mijn dorst mijn vriend de whiskeyfles als alles stil is geworden en iedereen verdwenen Dan hoor ik jou mijn vriend de gitarist August 09 Pure chocoladePure chocolade
Oneliners:" Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Parijs".
populisme:" Uw stem klink warm, maar uw woorden zijn zo koud als ijs".
extremisme:Ik denk de waarheid in pacht te hebben, maar ik vergis me.
Pachten, huren, lenen. De waarheid kun je niet kopen.
Met sentimenten moet je niet te koop lopen.
Een hersencel minder, een seconde later, een fout DNAtje
Een x-chromosoom te veel en daar sta je.
Je schreeuwt je angsten uit, want je kunt niet praten
Het lijken volzinnen, maar je hebt niet in de gaten,
Dat de wartaal, waarmee men je om de oren slaat,
Niets anders is dan rassisme en fascisme.
Wanneer worden we wakker,
wanneer worden we puur.
Ik kan er geen chocola van bakken.
goede raad is duur.
Onliners zijn zo goedkoop,
maar het gelach wordt duur betaald.
De martelaar zit met zichzelf in de knoop,
en de populist heeft de overwinning behaald
July 22 Geen tijdWat een dag vandaag zeg
Soms vraag ik me af wat ik mezelf aandoe. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen. En dat moet dan allemaal op 1 dag.
Ja ik weet het wel, dat kan niet. Daar moet je later op de dag voor boeten. Op de een of andere manier wil mijn eigenwijze ikje nog steeds dingen die mijn lichaam allang heeft achter gelaten. Ik ben te onrustig voor deze ziekte die maar een ziekte blijft zolang je dat denkt.
Dus denk ik, dat ik niet ziek ben.
Waarom? Omdat ik me niet ziek voel. Alleen maar beperkingen in mijn halsspieren. en pijn in mijn rug . En 's avonds na een lange dag vol inspanningen komt de pijn in mijn armen en benen, en, ach mijn hele lijf.
Daar lig je dan uitgestrekt op bed. En dan wil ik toch nog even de stad in om te gaan stappen zoals vroeger.
Dan wil ik de mensen ontmoeten. Waarom? Omdat ik niet de hele dag thuis kan zijn. zelfs niet een uurtje.
Je hebt wel eens van die dagen dat je zo in je vel zit.
Tsja en dan moet je het maar bezuren.
Nee ik klaag niet hoor. Ik heb een leuke dag gehad.
Ik ben aan het strand geweest. ben naar een vriend geweest, bij mijn ex en heb mijn nieuwe vriendin gebeld en 's avons weer bij een andere vriend langs voor een etentje.
Ik heb een heerlijk soepje gegeten, want ik kan alleen maar vloeibaar eten of hele vette vis zoals een haring. Hmmmm ook lekker hoor.
Ik ben vroeg naar huis gegaan en probeerde een film te kijken, maar viel in slaap.
En tegen enen werd ik met een stekende pijn in mijn armen wakker.
Zo ziet af en toe mijn dag er uit.
Maar, ik klaag niet. Ik ga door. Al zou ik af en toe wel uit het raam willen springen. Bij wijze van spreken natuurlijk, he?
Je denkt toch niet dat ik er een eind aan maak?
Dat einde komt vanzelf wel, daar heb ik geen tijd voor.
Tijd
een zo relatief begrip, dat wij mensen alleen verzonnen kunnen hebben.
Etenstijd, reistijdvergoeding
komt tijd, komt raad
vooral op tijd komen
altijd
In goede tijden en slechte tijden
De tijd staat niet stil
wie wel?
hitlijst met clips
|
|
|||||||||||||||||||||
|
|
